vrijdag 22 maart 2013

Weer Thuis !

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik mijn laatste bijdrage aan dit blog schreef. Te lang geleden, vind ik. Het kwam er steeds maar niet van om te schrijven als ik iets te melden had en als ik niets interessants te melden had, tja wat dan.....


De titel van mijn blog is 'Onderweg'. Dat verwijst vooral naar het feit dat ik het blog ben begonnen in september 2010 toen ik voor het eerst sinds Theo's overlijden in 2009 naar Indonesie reisde. En voor het eerst ALLEEN naar Indonesie reisde. Een manier om de achterban op de hoogte te houden van mijn bezigheden. Een verslag van mijn reizen.

Nadat Theo was overleden was het tijd om alles weer een keer op een rijtje te zetten. Me af te vragen hoe IK nu verder wilde.

zelfportret met nieuwe camera 19 februari 2013

De meest belangrijke vraag voor mij was 'Wat wil je worden'. Want die vraag heb ik mezelf nooit gesteld. Ik ging mee met de flow nadat ik klaar was met de HAVO. Dat was in een tijd dat je nog twee jaar op een rij uitgeloot kon worden voor de opleiding die je wilde volgen en er heerste een enorme jeugdwerkloosheid. Die opleiding is er nooit van gekomen, tenminste niet formeel. In plaats daarvan ging ik werk verrichten waar geen diploma voor noodzakelijk was. Zo werkte ik bijna tien jaar samen met Theo als freelancer gespecialiseerd in Zuidoost Azie en specifiek in Indonesie voor diverse Nederlandse radio omroepen waarvoor wij bijdragen en documentaires maakten. De tien jaar daarna leefden we van de inkomsten van schrijfwerk en fotografie en het organiseren van gespecialiseerde reizen naar Indonesie. Het waren fantastische jaren waarin ik veel leerde van de mensen die ik ontmoette en enorm veel heb mogen reizen en onderweg was. Niet alleen in Indonesie, wat na 1984 zo'n beetje ons moederland was geworden, maar ook naar India, Sri Lanka, Thailand, Maleisie en Singapore.

Nu weet ik voor het eerst in mijn leven wat ik wil worden en wat het doel is waarna ik toe reis.
Ik weet nu dat ik eigenlijk altijd al verhalen verteld heb en wil vertellen. Nu weet ik ook hoe ik deze verhalen wil delen met een ieder die daarvoor openstaat.
Ik vertel mijn verhalen op de manier die zich aandient of die zich het meest leent voor het verhaal dat ik vertellen wil. Soms bestaat het verhaal uit een enkele foto of een serie foto's, soms een gedicht, soms een kunstwerk of hele expositie, misschien komt er ooit nog eens een boek.


Een nieuwe periode in mijn leven brak aan. Ik voelde me weer de jongeman van net 19 die in 1980  een half jaar na het voltooien van zijn middelbare school naar Indonesie en Sri lanka reisde. Niet om er vakantie te houden, maar met een opdracht van KRO radio in mijn zak om er een radio documentaire te maken over de stand van de Indonesische literatuur.

Ook in september 2010 en 2011 ging ik niet naar Indonesie om met vakantie te gaan. De belangrijkste reden in 2010 was dat ik een workshop zou gaan geven op een Seminar in het kader van 55 jaar Manifest van Bandung (niet gebonden landen) van de Afro Aziatische beweging.
In 2011 was het de liefde en twee exposities die me naar Indonesie brachten.


Ik wilde uitvinden of ik nog op mijn plaats zou zijn, me thuis zou voelen in Indonesie. En misschien belangrijker nog: of ik er een toekomst wil en kan opbouwen. Na twee verblijven van een half jaar van september 2010 -maart 2011 en van september 2011 - maart 2012 zijn die vragen bevestigend beantwoord. 
Ja, ik voel me thuis in Indonesie, ben er meer op mijn plaats dan in Nederland.
Ja, ik wil en kan er een toekomst opbouwen, omdat ik hier gewaardeerd wordt voor wie ik ben en wat ik doe en heb gedaan, zonder dat er gekeken wordt naar mijn (gebrek aan) opleiding.
En ja, ik heb hier in Prita een nieuwe partner gevonden en een warm nest waar ik me THUIS voel.


'Onderweg' weerspiegelt ook de gesteldheid waarin ik terecht was gekomen na Theo's overlijden. Ik kwam terecht in een periode van transitie, van overgang, van onderweg zijn van wat was naar wat nog komen gaat. Van wie ben ik naar wat wil ik. Onderweg zijn is een staat van zijn en niet zijn. Alleen in het nu leven. Tussen vertrek en aankomst. De transitie naar een nieuw leven is bijna tot haar eind gekomen, maar onderweg blijf ik altijd. Het leven is dynamisch en continu in verandering.

                                     
                                         Zelfportret, 22 maart 2013.

Reizend in de wereld en naar binnen. Ik houd ervan om onderweg te zijn. Jezelf een bestemming te geven. Hoewel je nooit de zekerheid hebt dat je ook werkelijk aankomt. Om met een cliche te spreken, het is de weg die belangrijk is, niet het eindpunt, het uiteindelijke doel. Het zijn de mensen met wie je reist, degenen die je onderweg ontmoet en hetgeen je onderweg leert dat belangrijk is.



Mijn vorige verblijf in Indonesie en ook nu, staan niet echt in het teken van fysiek reizen. Eerder van bouwen. Bouwen aan een nieuwe toekomst. Soms heel letterlijk bouwen. Zoals de renovatie van Rumah Kahanan, het huis waarnaar de gemeenschap van kunstenaars en creatieven en de bedrijven zijn vernoemd waaronder Prita en ik ondernemen. Het is het 150 jaar oude traditionele Javaanse houten huis dat gemeenschappelijke vriend Innisisri naliet en dat Prita en ik nu gereed maken voor multifunctioneel gebruik.




Bouwen betekent ook zoeken naar nieuwe klanten en opdrachten. Zo kregen we de opdracht om de werkzaamheden van een van de belangrijkste geluids- en broadcastleveranciers van Java Jazz te documenteren op foto en video. Met zijn vieren hebben we 5 dagen doorgebracht op een van de grootste Jazz festivals ter wereld en hadden we de kans, zowel voor als achter de schermen, het festival vast te leggen. Het resultaat is een mooie videoclip van bijna vier minuten die mijn neef Timo heeft gemonteerd uit ons beider videomateriaal en een fotoboek.


Hieronder een heel kleine selectie van de foto's die ik er maakte.







Craig David

Jimmy Cliff



David Garfield
Lee Ritenour



Butterscotch featuring Magnus Lindgren

Spyro Gyra

en Nederlandse Wouter Hamel


En daarnaast is er af en toe nog tijd voor een uitje. Hier is Timo druk met een stel jochies tijdens een tochtje naar de Puncakpas.