zondag 22 juni 2014

BELANDA IN JAKARTA




Sinds drie weken ben ik weer terug op mijn vertrouwde plek in Depok na tweeenhalve maand Nederland.
Die drie weken voelen alweer als maanden en tevens als enkele dagen.
Tijd is zo'n relatief begrip dat ik vaak terug moet halen wat ik de afgelopen dagen, weken, maanden, jaren allemaal heb gedaan om het idee te krijgen dat de tijd niet zomaar voorbij is gegleden, in het niets is opgegaan. Een blik in mijn agenda, in de fotodownloads op de harde schijf of op alle projecten die ik heb gedaan in die periode geven de tijd betekenis. Ik leef erg in het moment, van dag tot dag en dan krijg je dit soort dingen. Afgelopen vrijdag was het bijvoorbeeld alweer vijf jaar geleden dat Theo overleed. Wat vliegt de tijd en wat is er tevens ontzettend veel gebeurd!

In Nederland ontmoette ik een goede vriendin die mijn bijdragen aan dit blog trouw volgt. Van haar kreeg ik de opmerking dat ze er echt voor moet gaan zitten om mijn verhalen te lezen, omdat de verhalen die ik vertel zo lang zijn. Daar heb ik eigenlijk nooit bij stil gestaan. Ik wil iets vertellen, begin te schrijven en houd op als het verhaal af is. Soms hak ik een verhaal in delen, inderdaad omdat het verhaal zo lang is dat ik het ook niet zomaar een twee drie geschreven heb. Ik heb haar opmerking serieus genomen en haar beloofd het kort te houden. Vandaag is daartoe de eerste poging.

Sinds ik hier ben, ben ik weer voornamelijk thuis bezig geweest met organisatorische, administratieve en andere kantoorachtige werkzaamheden en weinig weg van huis. Twee keer ging ik naar Jakarta om twee geheel nieuwe dingen te ervaren. Twee nieuwe werelden die zich voor mij openden.

Mijn eerste uitstapje, twee dagen na aankomst was om auditie te doen voor de nieuwe film van Garin Nugroho, die in Nederland vooral bekend is van zijn film "Opera Java". Hij is bezig met de voorbereidingen van een film over het leven van HOS Tjokroaminoto, oprichter van de Sarekat Islam, een van de eerste Indonesische nationalistische bewegingen in het begin van de vorige eeuw. Omdat het in die periode speelt is er ook behoefte aan Nederlanders die de verschillende (kleine) bijrollen moeten gaan vervullen of als figurant dienst gaan doen.

HOS Tjokroamimoto

Aangezien ik nog nooit aan een casting heb meegedaan, was het voor mij iets geheel nieuws. Het verging me redelijk goed, hoewel ik moet zeggen dat het begin nogal stroefjes en stijfjes verliep, maar later kreeg ik grip op het karakter van ondervrager en kreeg de dialoog (samen met de castingdirector) die in het Indonesisch was, vaart en inhoud. Ik ben benieuwd wat er uit gaat komen. Als ik een definitief antwoord heb, laat ik het weten.

Een andere nieuwe ervaring was dat ik lid ben geworden van de Nederlandse Club hier in Jakarta. 
Ik heb bijna vijfendertig jaar tussen de Indonesiers verbleven en ontmoette af en toe andere bule's (witten = enkele Nederlandse vrienden, Europeanen of Amerikanen). Vorig jaar was ik al naar de Kroningsdagviering van de Nederlandse Ambassade geweest, ook voor het eerst in al die jaren. Dit alles ter voorbereiding op mijn definitieve verhuizing naar Indonesie, die voor volgend jaar gepland staat. Eens kijken wat voor Nederlandse expats hier allemaal wonen en waar ze zich mee bezig houden. En uiteraard om te netwerken i.v.m. ons bedrijf. 

Afgelopen week ben ik naar de WK Vaderdag geweest van De Nederlandse Club, die plaats had op de Netherlands International School in Jakarta. Een plek waar ik ook nog nooit was geweest. Een dag voor vaders en kinderen... en moeders waren ook welkom. Een dag vol Oranje Franje, in het teken van het WK en Vaders dus. Veel oerhollandse spelletejes, kinderen die hun overtollige speelgoed mochten verkopen, vers gemaakte stroopwafels, gesponsord bier (zoveel u wilt), een voetbalwedstrijd kinderen versus vaders, echte medailles voor alle kinderen die aan alle spelletjes hadden meegedaan en tot slot een BBQ die uiteindelijk meer leek op een typische kinderfeest maaltijd met friet, fricandellen en sate dan op de Hollandse BBQ met braadworst, speklappen, salades, misschien een biefstukje o.i.d die ik me had voorsgesteld. Links en rechts heb ik zo wat kennis gemaakt met een aantal Nederlandse inwoners van Jakarta en ik heb gefotografeerd, toch de meest prettige manier van observatie voor mij. Hieronder een impressie. Langer dan dit gaat mijn verhaal niet worden met dank aan Maria ;-)    
Een Oranje Groet uit Depok en tot een volgende keer.